Τα κατάγματα της κεφαλής βραχιονίου αποτελούν συνήθεις κακώσεις σε μεγαλύτερης ηλικίας ασθενείς που πάσχουν από οστεοπόρωση ενώ σε νεότερους ασθενείς προκύπτουν μετά από τραυματισμούς υψηλής ενέργειας.

image

Πολλά από αυτά αντιμετωπίζονται με ειδικούς νάρθηκες ακινητοποίησης, ενώ αν διαπιστωθεί με ακτινογραφία και αξονική τομογραφία μη αποδεκτή παρεκτόπιση του κατάγματος προτείνεται η χειρουργική αντιμετώπιση.

image

Σκοπός του χειρουργείου είναι να αναταχθεί και να σταθεροποιηθεί το κάταγμα σε μια όσο το δυνατόν περισσότερο ανατομική θέση, εξασφαλίζοντας την λειτουργική αποκατάσταση μετά την φυσιολογική διαδικασία της πόρωσης. Επιπλέον, μια ασφαλής σταθεροποίηση του κατάγματος επιταχύνει την έναρξη μιας ήπιας κινησιοθεραπείας διατηρώντας ένα καλό εύρος κίνησης της άρθρωσης.
Σε μεγαλύτερης ηλικίας και πολύ σπάνια σε νέους ασθενείς με συντριπτικά κατάγματα έχει θέση η αρθροπλαστική αν δεν είναι δυνατή εκείνη η οστεοσύνθεση η οποία θα εξασφαλίσει ένα αποδεκτό λειτουργικά αποτέλεσμα.

Τα κατάγματα κλείδας σε γενικές γραμμές αντιμετωπίζονται με ακινητοποίηση εκτός συγκεκριμένων τύπων ή βαθμών παρεκτόπισης στα οποία προτείνεται χειρουργική αντιμετώπιση.

image

25

26

(Ασθενής με κάταγμα δεξιάς κλείδας. Αρχικά έγινε προσπάθεια να αντιμετωπιστεί συντηρητικά χωρίς επιτυχία και σχηματίστηκε ψευδάρθρωση, το κάταγμα δηλαδή δεν κόλλησε, προκαλώντας έντονες ενοχλήσεις στον ασθενή. Τελικά αντιμετωπίστηκε χειρουργικά με εσωτερική οστεοσύνθεση και τοποθέτηση οστικού αυτομοσχεύματος).