Ο παγωμένος ώμος αποτελεί μια εξαιρετικά επώδυνη κατάσταση κατά την οποία περιορίζεται τελείως ή μερικώς η κίνηση του ώμου. Η αιτιολογία του είναι άγνωστη, μπορεί να συνδέεται με κάποιες άλλες παθήσεις (διαβήτης, υψηλή χοληστερόλη, καρδιολογικά νοσήματα, νόσο Depuytren) ενώ παρουσιάζεται ξαφνικά ή μετά από ελαφρύ τραυματισμό.
Ο μαλακός ιστός που περιβάλει την άρθρωση του ώμου σαν σακούλα, γνωστός ως θύλακος της άρθρωσης, χάνει την ελαστικότητά του, φλεγμαίνει, παχύνεται και ρικνώνεται προκαλώντας έντονο πόνο και περιορισμό της κίνησης.

image

Η πάθηση αυτή συνήθως περνά από 3 φάσεις, ξεκινάει με έντονο πόνο, συνεχίζει με περιορισμό της κίνησης και καταλήγει στο στάδιο της λύσης των συμπτωμάτων με τον πόνο να έχει μειωθεί και την κίνηση να έχει επιστρέψει κατά το μεγαλύτερο ποσοστό της. Η διαδικασία αυτή μπορεί να διαρκέσει έως και δύο έτη.
Αν δεν κάνουμε τίποτα, έχει παρατηρηθεί πως οι περισσότεροι ασθενείς με παγωμένο ώμο βελτιώνονται ή θεραπεύονται σε δύο με τέσσερα χρόνια. Επειδή όμως ο πόνος και ο περιορισμός της κίνησης δυσχεραίνουν αρκετά την καθημερινότητα του ασθενούς, τις περισσότερες φορές χρειάζεται θεραπεία η οποία μπορεί να είναι συντηρητική, όπως φυσιοθεραπεία και ενδαρθρικές εγχύσεις ή αρθροσκοπική λύση των συμφύσεων ακολουθούμενη από φυσιοθεραπεία με ποσοστά επιτυχίας άνω του 95% στους 6 μήνες.